Вы знаходзіцеся: Вытокі рускага тэатра

Царква асуджала дзейнасць блазнаў, звала іх служкамі д'ябла, іх мастацтва - 'сатанінскім'. У мностве народных прыказак знайшло адлюстраванне жорсткі пераслед блазнаў з боку царквы: 'Блазан папу не таварыш', 'Блазенская пацеха сатане ва ўцеху' і інш. У 1648 г. цар Аляксей Міхайлавіч забараніў уяўленні блазнаў. Строга прадпісвалася не спяваць у хатах, на вуліцах і ў палях песень, не скакаць, у карагоды не гуляць і гульняў не слухаць, загадак не загадваць, 'небылых' казак не сказывать, сукенка блазенскае не апранаць, у карты і шахматы не гуляць, на арэлях не пампавацца, мядзведзяў не вадзіць, з сабакамі не скакаць, на гуслях, бубнах, домрах, дудах, гудках не гуляць. Усе музычныя прылады адымаліся, спальваліся ці ламаліся. Неслухаў гэтага ўказу ў першы раз публічна білі батогами, у другой -білі пугай і высылалі ў спасылку.

З часам, бліжэй да XVII у., вясёлае і дзёрзка-выкрывальнае мастацтва блазнаў стала забывацца. Была і іншы чыннік знікнення блазнаў: іх немудрагелістыя забаўкі ўжо не задавальнялі ўзрослыя густы гледачоў.