Вы знаходзіцеся: Тэатры масквы

У драме В. М. Фёдарава 'Праскоўя Барысаўна Правдухина' Лісіцына гуляла загалоўную ролю. П'еса гэта мела відавочна выяўленую рэакцыйную скіраванасць. Па задуме драматурга, Правдухина - гэта 'самабытная' правінцыйная пані - захавальніца нацыянальных асноў. Яна ўвасабляла старадаўні прыгонніцкі ўклад і супрацьстаяла службоўцу графу Пустельгину. Граф - 'вальнадумец', ён за асвету народа, прыхільны да 'замежнай модзе', з-за якой, па меркаванні 'дабрадзейнай' пані, ледзь не загінула ў 1812 г. Расія. 'Вось як неасвечаныя вось хуткаспелыя пачалі. імкнуцца вылазіць з-пад кута заняволення і, па вашым, забабоны,- кажа Правдухина,- так ледзь было пад такі прыгнёт не патрапілі, што і прадзядам бы не ў памяць... Ну ці не лепш было, як мы трымаліся даўніны... Дзякуй, што яшчэ не ўсё гэтай скнарлівай філасофіяй заразіліся, так які-як зладзіліся, ды па шыях набрыдзь выгналі; а то захоўвай пане, ні кола, ні двары не пакінулі б!'

В. М. Фёдараў стварыў выяву пані, далёкі ад рэальных тыпаў. Правдухина не была падобным на сваіх сясцёр, створаных геніем Фонвизина і іншымі перадавымі рускімі драматургамі. Падобная трактоўка не магла выклікаць і сімпатый прыгоннай акторкі. Лісіцына згуляла яго як выява камічны і тым самым выпусташыла рэакцыйную сутнасць усёй п'есы.

Аўтар 'Летапісы рускага тэатра' П. Н. Арапаў пісаў, што, падкрэсліваючы характэрныя праявы рэзкасці і ўладалюбства Правдухиной, малюючы, выява, добра ёй вядомы з побытавага боку, А. І. Лісіцына 'змяшала задуму аўтара, які сам зусім не імкнуўся ў дадзеным выпадку да камічнага эфекту'.