Вы знаходзіцеся: Вытокі рускага тэатра

Блазны складалі адмысловыя арцелі, ці 'чароды', і блукалі, паказваючы сваё мастацтва, па гарадах і сёлам. Жылі яны ў асобных паселішчах (захаваліся іх назвы: 'Скоморохово' і т. п.), у Ноўгарадзе яны займалі цэлыя вуліцы. Першыя на Русі носьбіты 'акцёрскага' мастацтвы - блазны, гэтыя балакі-веселуны, былі душою ўсіх святочных збораў, асабліва каляд, масленіцы, вяселляў. Некаторыя блазны служылі ў баяраў і князёў, апяваючы вайсковыя подзвігі і дзела нашых продкаў. Вядома, што блазны весялілі цароў Івана IV і Аляксея Міхайлавіча, у 1571 г. некаторыя цыркачы-блазны былі ўзяты ў прыдворны штат. У 1634 г. блазан Пётр Іван-Городец насіў перад царом бервяна, у 1637-1638 гг. выступалі блазны-'метальники', т. е. скакуны Макар і Іван Андрэевы, у 1619 г. разанец Рыгор Іваноў упершыню паказаў дрэсіраванага льва.

Блазны разгульвалі дыялагічныя сцэны, у якіх адзін прыкідваўся дурным ці глухім і скажаў пытанні напарніка. Такія, напрыклад, Тамаш і Ерема, якія вудзілі рыбу ў лодцы без дна, танулі, а патануць не маглі, накуплялі палотнаў, паехалі ў Растоў, абмянялі іх на поросячьи хвасты, пасеялі жыта, а збажына не ўзышла, яны саху і барану - у агонь, а самі з раллі бегам. Аднак гэтыя мужыкі былі не такімі дурнымі, як уяўлялася спачатку. Яны 'сабе на розуме' і дурную маску апраналі для таго, каб лягчэй было ашукаць сваіх нядобразычліўцаў, спрачацца з улада заможнымі.