Вы знаходзіцеся: Тэатры пецярбурга

У 'Часопісе драматычным' расказана пра адзін падобны тэатр: '- Дзе ж дэкарацыі? - спыталі гаспадара, калі на сцэне паднялі заслону і гледачы ўбачылі групу сялянскіх хлопчыкаў, з якіх кожны трымаў у руках па адной густой і кучаравай бярозцы.- Мой тэатр яшчэ вельмі новы, і хатні Гонзага не паспеў сваёю працаю да маіх имянинам,- рушыў услед адказ. Калі прыбраны ў ваўчыную коўдру акцёр маляваўшы мядзведзя, зароўшы, накіраваўся па сцэне на паляўнічых, велічэзны дацкі сабака, якая сядзела побач з гаспадаром, з гучным ровам і шпаркасцю кінулася на 'мядзведзя' і пачала яго грызці. Жах ахапіў акцёраў, 'лес' трапляў з рук хлопчыкаў, у тэатры пачалося агульнае замяшанне, акцёры пабеглі з лямантам і рыданнем; гледачы затыхаліся ад смеху. Адзін толькі цвёрды гаспадар захаваў абыякавасць; ён вельмі спакойна адцягнуў раз'юшанага сабаку ад яго ахвяры і сказаў: - Працягвайце, дурні! Сабаку павесім, а тым часам надгледзім, чым скончыцца!'

Мы нічога не казалі пра акцёраў-дзецях. Дваровых хлопчыкаў і дзяўчынак апраналі ў кітайскія, арабскія, черкесские, калмыцкія гарнітуры, і яны прыслугоўвалі на балях і за сталом. Не было ніводнага значнага ў Пецярбургу тэатра, дзе б да спектакляў ні прыцягваліся дзеці. Акторка М. І. Велизарий успамінала аповяды сваёй бабулі - прыгоннай акторкі А. П. Навіцкай-Капустиной, як тую, з голымі ножкамі, у лёгкай спаднічцы з крылцамі за плячамі, перад пачаткам акту паднімалі ўгару да каласнікоў на дроце, якая была прымацавана да адмысловага роду поясу. Некалькі размешчаных уздоўж спіны кольцаў, праз якія прасоўваўся дрот, засцерагалі крылы ад паломкі. Голы 'амур', дрыжучы ад холаду, вісеў у 'небе' да свайго выйсця. У патрэбны момант тузалі за дрот і апускалі 'амура' уніз. Гэта звалася 'палётам'. Дзіця танчыла, ледзь стрымліваючы слёзы... У антракце яго апускалі ўніз і захутвалі заледзянелае цела ў паўкажушак. У наступным акце 'амур' ізноў спускаўся з неба, усміхаўся і танчыў. Пазней у А. П. Навіцкай -Капустиной развіўся ад гэтага параліч ног.

Акторка распавяла пра здарэнне, які здарыўся на правінцыйнай сцэне, аднак аналагічныя выпадкі мелі месца і ў сталічных тэатрах.