Вы знаходзіцеся: У 'нашчадка аристиппа'

Глядзельная зала і фае тэатра дзівілі госцяў князя багаццем строя. Адзін з сучаснікаў - Милюков, маладым чалавекам наведалы гэты тэатр, пісаў пра глыбокае ўражанне, якое пакінуў гэты тэатр: 'Шырокія залы са штофными шпалерамі, мармуровымі камінамі і пазалочанай мэбляй, абважаныя карцінамі, абстаўленыя статуямі, здаваліся палацамі з чароўнай казкі. У верхнім паверсе шырокая галерэя вяла ў птушнік... Па іншай галерэі адкрываўся пераход у зімовы сад з курцінамі пахучых кветак і з шэрагамі дарожак, абстаўленых экзатычнымі дрэвамі і кустамі і абведзеных шпалерами з дзікага вінаграда. У сярэдзіне, над басейнам, паднімаўся высокі фантан'. Калі Милюков чытаў пазней 'Руслана і Людмілу' Пушкіна, то пры апісанні чароўных садоў Черномора мімаволі ўспамінаў аранжарэю Юсупова; асабліва той час, калі глядзеў скрозь яе шкляныя сцены на пакрытыя снегам двары і вуліцы. З зімовага саду было адмысловае выйсце ў княжы тэатр.

'Чымсьці казачным здавалася гэта шырокая залы, асветленая люстрай і мноствам кенкетов, абрамленая патройным поясам ложаў, абстаўленая шэрагамі крэслаў і замкнёная ландшафтам, у якім яшчэ не падазравалася заслона. У сярэднім поясе, прама супраць гэтай маляўнічай сцэны, вылучалася вялікае ложа, драпаваная зялёным аксамітам, над якім узвышаўся шчыт з княжым гербам. Перад пачаткам спектакля ложа напаўняліся раскошна апранутымі жанчынамі, а шэрагі крэслаў изчезали пад суцэльнай масай мундзіраў і фракаў. Княжае ложа было яшчэ пустая. У зале насіўся глухі, стрыманы гуд. Але раптам усё замоўкла: мужчыны ўсталі і звярнуліся да зялёнага ложа, у ёй здаўся князь. Гэта быў невысокі сівы стары ў фраку, з зоркаю'. З ім увайшло некалькі мужчын і дам, з якіх адна, як сказалі Милюкову, была танцорка, якая кіруе княжым балетам. Верагодна, гэта была Гюллень-Смецце. Князь сеў са сваімі гасцямі, загрымеў аркестр, і неўзабаве паднялася заслона. Давалі балет 'Зефір і Флора'. Милюков у першы раз убачыў тэатральную сцэну і на ёй пасярод зеляніны і кветак натоўп якія пырхаюць балярын у нейкіх паветраных уборах. Ён пісаў, што не ведаў яшчэ тады, што ўвесь персанал трупы - і музыкі ў аркестры, і танцоры, і танцоркі - былі прыгонныя людзі князя. Яму і ў галаву не прыходзіла, што гэты вяльможа на прыгонны балет сагнаў на шматлікіх фурах, ад маці-бацькоў отторженных дзяцей...